Y♥Fictions

Story :: ทั้งแสบทั้งซ่าส์(ก็)ยังบ้าได้อีก

Date :: 01/12/09

By :; Maplez

ตอนที่ 8

พรูดดดดด!!

ผมสำลักน้ำที่เพิ่งดื่มเข้าไปอย่างเร็วไอ้เชี่ยกิ๊กมึงนะมึง...ตอนดีๆก็เพื่อนกูอยู่หรอก หลังเหล้าลงคอเสร็จ

เมิงเป็นครายยยย? โธ่เอ๊ย!!...แล้วต่อหน้ามัน เอี้ยกิ๊ก สาดดด ไอ้เพื่อนเวร

“แดกไปเหอะมึงอ่ะไอ้กิน พูดมาก ไอ้กิ๊กไอ้นี่ก็เมาปากหมานเหมือนเดิมเลยนะ”ผมหันไปด่าท่าทางเลิกลั่กใส่ทั้ง 2

คนส่วนไอ้พวกที่เหลือก็หัวเราะกันคิกคักเหมือนรู้อะไรงั้นแหละผมเลยต้องมองตาเขียวปั้ดใส่มันถึงจะสลดกัน

“กูเพิ่งพูดไปแค่คำเดียวเองเสือกด่าว่ากูพูดมาก อะไรมึงเนี่ย?”

“เออๆ! กูง่วงละเอาไอ้กิ๊กไปฝังก่อนนะ”ผมพยุงไอ้กิ๊กไปที่ห้องนอนอันที่จริงผมแกล้งพูดเพื่อเลี่ยงจากการไต่สวน

ของมันนั่นแหละขออนุญาตไปนอนทำใจสักครู่ เกือบไปแล้วๆๆๆๆ มึง...ไอ้ไต๋

“ไอ้เชี่ยกิ๊ก ไอ้กิ๊กตื่นโว้ย! กิ๊กตื่นดิวะ ไม่งั้นกูเตะน้องชายมึงคอหักแน่ ตื่น!!” ผมเขย่าไอ้ตัวเหตุที่นอนคอพับ

คออ่อนอยู่บน เตียงอยากรู้จริงๆว่ามันรู้ได้ไงว่าผมชอบไอ้กิน

“โอย...ไร แม่ง ใครตด?” หูเป็นห่าอะไรเนี่ย...ผมหงุดหงิดกับไอ้คนเมาที่นอนทำเสียงจิ๊จ๊ะงัวเงียด้วยความรำคาญ

ผมเลยตบกบาลมันเบาๆแล้วปลุกมันอีกที

“ใครตดห่าอะไรล่ะ? ตื่นโว้ยมาคุยให้รู้เรื่อง”

“กู ม่ายมีเชือกกกกกกกก กูง่วงงงง”ประสาทจะแดรกครับ ต่อกรกับคนเมาเนี่ย

“ตื่นเดี๊ยวนี้นะโว้ย ไอ้กิ๊ก สาธุสาดดด มึงไม่ตื่น ไอ้ปุ้มไม่รัก”

“เออ... มีอะไร?”ที่เงี้ยล่ะเด้งเลยนะเมิง หูบานเลยล่ะสิ

“ไอ้เชี่ย ไอ้เลว ไอ้เปรตนรก ไอ้ชั่วไอ้หินทราย ไอ้ควายป่า ไอ้บลาๆๆๆ ใครบอกมึงว่ากูชอบไอ้กิน!?”

“อ่าว... ก็กูเทพไงกูมีญาณทิพย์รู้เช่นเห็นชาติเมิงได้” มันตอบผมเสียงเมาๆ นี่ เมิงเต็มรึเปล่าวะ?

“ญาณพ่อเมิงสิ เอาดีๆ”เริ่มรำคาญแล้วครับ เล่นสงครามประสาทอยู่ได้

“ใช่...ยานพ่อกูจะกลับดาวอังคารแล้วนะ” แล้วมันก็ทำท่าจะบินลงจากเตียงผม โอ้ยยยยยยย...กูท่าจะบ้าจริงๆน่ะแหละ

ผมรีบคว้าเสื้อมันแล้วจับให้นอนดีๆก่อนที่มันจะได้โหม่งพื้นปูนก่อนไปดาวอังคารที่ว่านั่น

ผมนั่งอยู่ข้างเตียงพลางคิดไปเรื่อยๆถ้าให้เป็นแบบนี้ต่อไปมันต้องไม่ดีแน่ๆเลยทั้งผมและกับมันในใจผม

ตอนนี้เหมือนมีข้าศึกสองพวกที่กำลังโจมตีกันอย่างรุนแรงฝ่ายหนึ่งตะโกนบอกว่า‘ซื่อสัตย์กับใจตัวเอง

แล้วบอกมันไปเลย’ กับอีกฝ่ายหนึ่งที่ตะโกนบอกว่า ‘ไม่กลัวผลที่จะได้รับหรือ?เราไม่อาจย้อนกลับมา

แก้ไขอะไรได้อีกแล้วนะ’ ผมกุมขมับด้วยความกังวล

ผมเป็นผู้ชายมันก็เป็นผู้ชาย...เราเป็นเพื่อนกันแต่ผมรักมัน รักที่เหมือนกับผู้หญิงรักผู้ชายนั่นแหละ

ผมไม่อยากโดนทิ้งคำว่าเพื่อนถ้าวันนึงผมถูกมันปฏิเสธและก็ผมไม่สามารถห้ามใจตัวเองให้หยุดรักมันได้

ต่อให้ผมจะโดนมันปฏิเสธก็ตามปัญหามันไม่ใช่แค่ผมรักผู้ชายด้วยกัน แต่ผมรักคนที่มีเจ้าของหัวใจแล้วด้วย

ตอนนี้ผมชักจะเข้าใจแล้วว่าทำไมนางเอกนิยายน้ำเน่าถึงได้ชั่งคิดมากไม่ทำอะไรให้มันเด็ดขาดสักที

จริงๆแล้วเพราะเราเองก็กลัว

กลัวผลที่จะได้รับออกมาเช่นกัน

“นั่งทำอะไรตรงนั่นวะไอ้ไต๋”ผมหันไปตามเสียงเรียก น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มช้าจนหยดลงที่มือผม

ถึงได้รู้สึกตัวว่าผมกำลังร้องไห้น่าแปลกนะที่ตอนแรกก็วูบวาบอบอุ่นหัวใจอยู่ดีๆแต่ตอนนี้มันกลับเจ็บปวด

จนต้องร้องออกมา ผมนี่อ่อนแอขั้นสูงสุดจริงๆ

“เฮ้ย! ร้องไห้เป็นอะไรวะ?” ไอ้ตัวต้นเหตุรีบวิ่งมาหาผมแล้วทำท่าจะเช็ดน้ำตาให้ผมเลยปัดมือมันออกเบาๆ

น้อยครั้งครับที่มันจะเห็นผมร้องไห้

“อ๋อ กูคิดถึงแม่ว่ะ 5555+”ก็แถๆไปครับ

“นั่นสินะเมิงไม่ได้กลับบ้านมาเป็นปีๆแล้วนี่” แล้วมันก็มานั่งข้างๆผมพูดนั่นพูดนี่ให้ผมหายเศร้าทั้งเรื่องที่มัน

หลงห้างตอนเด็กๆทั้งเรื่องที่มันแอบโดดเรียนแล้วโดนแม่ตีผมหัวเราะตามเรื่องราวสัปดนตอนนู้นนี้ของมัน

แต่ที่ผมขำอีกเรื่องคือมันจะรู้มั้ยเนี่ยว่ามันนั่นแหละที่ควรจะออกไปจากชีวิตผม

“กิน กูถามอะไรมึงได้มั้ย?”

“ได้ดิ ยกเว้นเรื่องครอบครัวกับเรื่องเงินนะโว้ย”มันตอบ

“ถ้าสมมติมึงมีเพื่อนสนิทมึงรักเขามากแต่เขามีแฟนแล้วแล้วมึงจะทำไงวะ?” ผมโพล่งออกไปด้วยความอยากรู้จริงๆ

อยากรู้ว่าถ้ามันตกอยู่ในสถานะเดียวกับผมจะทำยังไง

“ถามกูแบบนี้แสดงว่าไปปิ๊งใครเข้าอ่ะดี้” ก็มึงไง ไอ้ควายกิน

“เออ ตอบๆกูมาเหอะหน่า”

“ขึ้นอยู่กับเค้าว่ะถ้าเค้ารักแฟนเค้ามากกูจะไม่แย่งแต่ถ้าไม่ได้รักกันเท่าไหร่กูลุยแหลก”อืม...ปากบอกขึ้นอยู่กับเค้า

แต่ทฤษฎีมึงเนี่ยยังไงๆก็เข้าข้างตัวเองไม่ใช่รึไงฟะ?มึงไม่ได้สนใจว่าเค้าจะรักมึงตอบเลยรึไง?

แต่ผมคงทำตามทฤษฎีสุดโต่งแบบมันไม่ได้หรอกครับเพราะผมไม่ใช่คนที่โลกหมุนตามตัวเองแบบมัน

“ถามอะไรมึงแต่ละครั้งเนี่ยคำตอบเมิงทำกูเหนื่อยสมองฉิบเป้ง”

“เอ้า! มึงถามกูเองนะไอ้ไต๋”

“เออ...กูผิดเองที่ถามอ่ะเฮ้อ...ถอยๆจะไปนอนแล้ว”

“แล้วหายคิดถึงบ้านรึยัง?ปิดเทอมนี้ให้กูไปส่งมั้ย?” มันทำหน้าจริงจังจนผมเกือบหยุดหายใจ

มึงนี่มันหลายบุคคลิกจริงเว้ย

“อืม...รอให้มันถึงก่อนเหอะค่อยคิดฝากดูไอ้พวกข้างนอกด้วย”

“อืม”

.

.

.

.

.

ช่วงนี้ก็เริ่มใกล้สอบไฟนอลแล้วครับทั้งผมทั้งไอ้กินก็ยุ่งพอกันเพราะมีโปรเจคอยู่หลายชิ้นที่ต้องสะสาง

ให้เสร็จก่อนที่จะซวยยังจำนายวินกันได้ใช่มั้ยครับ? ช่วงนี้หมอนั่นโทรมาหาผมบ่อยๆ คุยสัพเพเหะถ้า

ว่างเมื่อไหร่ก็มารับผมไปเที่ยวอยู่เรื่อยๆ หรือไม่ก็มาขลุกที่ห้องผมจนตอนนี้กลายเป็นซี้ปึ้กกันไปแล้ว

ไม่ต้องสงสัยครับหมอนี่ไม่เจอไอ้กินหรอกเพราะมันก็คงง่วนอยู่กับเรื่องงานเรื่องสอบ เรื่องแฟนมันนั่นแหละ

“มารออีกแล้ว บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมานานยังเนี่ย?” ผมทำหน้ายุ่งใส่ไอ้เจ้าของรอยยิ้มสาธารณะตรงหน้า

ยังจะมานั่งหน้าบานอีก เฮ้อ....

“สักพักแล้วล่ะ วันนี้ที่ม.มีงานน่ะไปเที่ยวด้วยกันมั้ย?”

“หรอ? กี่โมงอ่ะ? รีบป่าว?”

“ประมาณ 6 โมงเย็นอ่ะ ไม่รีบหรอกมีธุระหรอ?”

“อ๋อ เราต้องไปทำงานที่ห้องสักแป๊ปอ่ะจะรอป่ะล่ะ?” จริงๆผมควรจะปฏิเสธไปแต่ก็ด้วยความเกรงใจเพราะวิน

มารับส่งพาผมไปนู่นนี่อยู่บ่อยๆและก็ด้วยความอยากไปดูด้วยนิดๆเหมือนกันแหละแห่ะๆ

“ได้ดิ ป่ะ”

“มาอีกแล้วหรอ? นายวิน...จะไปไหนกันเนี่ยไม่บอกเพื่อนฝูงเลยนะมึงไอ้ไต๋”

“อ้าว ไอ้กิ๊กมึงไม่ได้ไปกับไอ้กินหรอว่ะเห็นบอกจะไปกับพวกไอ้บอส”ผมแอบกัดมันไปดอกทำมาเป็นด่ากู

มึงก็ทิ้งกูเหมือนกันน่ะแหละกลับตัวกลับใจไปอยู่ฝูงอีด้วนกับพวกไอ้บอสแล้วนี่ชิ!

“หวัดดีครับ กิ๊ก” ไอ้คุณวินนี่ก็สุภาพบุรุษจริงๆคือไอ้กิ๊กมันไม่ชอบวินครับประมาณว่าไม่ถูกชะตา

อะไรทำนองนั้นแหละก็ประสาผู้ชายครับไอ้เรื่องหน้าตากวนตีนนี่คงหนีไม่พ้น

“กูไปละ”ไอ้กิ๊กพูดแค่นี้ก็เดินไปทางกลุ่มไอ้บอสที่กำลังจะเดินมาหาผมผมรีบชิ่งหนีก่อนโดนตีนอย่างไว

“ไปเหอะวิน”

“แล้วเพื่อนไต๋”

“เออ ชั่งมันเหอะเดี๊ยวมันก็เดินมาหรอก”ผมรีบดันตัวไอ้วินให้รีบๆเดินก่อนจะเจอโศกนาฏกรรมขึ้น

ครืดๆ

“ไต๋ พูดครับ”

/เออ! กูรู้!! คิดว่ากูโทรหาหมาที่ไหนล่ะ?แล้วมึงไปไหนเนี่ย? ไม่ลงมารอตรงม้าหิน/

จี๊ดหูเลยครับ ตะโกนมาได้ไอ้เชี่ยกินไปกินรังแตนที่ไหนมาไม่รู้ดุเป็นหมีเลยมันเนี่ยแก้นิสัยตัวเองไม่หายสักที

ไอ้เรื่องรับโทรศัพท์แล้วไม่ค่อยดูเบอร์เนี่ยสั่นปุ๊บรับปั๊บ

“กูกำลังจะกลับหอ...รีบไปทำงาน”

/รอแค่นี้จะตายห่ะรึไง?/

“มึงเป็นห่ะอะไรเนี่ย?โมโหก็อย่ามาลงที่กูสิวะ”

/แล้วเมิงเป็นใครมาสั่งกูเนี่ย?/

“อย่ามาหาเรื่องได้มั้ย?ถ้าคุยไม่รู้เรื่องก็อย่าโทรมา”

ตรู้ดๆๆๆๆ

ผมกดตัดสายอย่างไม่ลังเลเป็นไงเป็นกันสิวะเดี๊ยวผีเข้าผีออกเป็นห่ะอะไรของมันผมทำเสียงจิ๊จนวิน

หันมามองผมแบบไม่สบายใจ

“ไม่มีอะไรหรอก”

“ถ้าทำให้ไม่สบายใจก็ขอโทษนะ” ผมอยากให้ไอ้กินมันมาพูดแบบนี้บ้างจังแม่งเป็นห่ะอะไรของมันก็ไม่รู้

อยากจะโทรถามไปคุยให้รู้เรื่องแต่ถ้าโทรไปคงได้ด่ากันไฟแล่บแน่

ผมรีบเคลียร์งานในแล็บท็อปตัวโปรดที่ค้างอยู่อีกเล็กน้อยแล้วค่อยอาบน้ำแต่งตัวไปเพราะนายวินเค้ารออยู่

แต่พอผมเปิดประตูออกไปเท่านั้นแหละหน้าไอ้กินลอยหลาอยู่หน้าประตู

“ไอ้กิน”

“เออ!”

สถานการณ์แบบนี้เค้าเรียกว่า  ‘ไต๋งานเข้าครับ’

.

.

.

.

.

To be con.